Assalamualaikum, lama gila kot tak update blog. Last update 4 hari sebelum daftar masuk degree. Sekarang ni dah hampir sebulan pun duduk kat sini. Alhamdulillah, everything's fine (i guess) as of now. Rasa macam tak percaya je betul ke dah jadi student pharmacy? Betul ke dah degree? Tu menandakan yang masa berlalu dengan pantas yang amat. To be honest banyak benda jugak nak cerita tapi terlalu banyak hingga rasa macam malas nak menulis.
Perbelanjaan untuk jadi student degree ni memang tinggi lah nak dicomparekan dengan asasi dulu. The books cost at least RM 100 each. So, terpaksalah beli yang photostat and maybe kena tunggu PTPTN lah dulu. Tahun ni JPA tak open application for first year students so tak boleh lah mohon. Insya Allah ada rezeki next sem boleh apply. Oh, last week dapat lah jumpa family sebab Raya Haji. Kitorang balik rumah Opah dekat Taiping. Rasa macam sedih pulak bila fikir pasal family sebab tak tau lah bila boleh jumpa lagi. Cuti mid sem lagi sebulan kot. I don't think I can wait for another month until I can see my parents and my brothers. Cadangnya nak try lah balik Kuantan naik bas sekali, but we'll see how it goes. Banyak sangat program even weekends pun ada. Next week ada PharmaFiesta (10/10) which I'm very looking forward to sebab students from every semester will need to perform. Mestilah best kan.
Sebenarnya tak tau nak tulis apa, just nak pastikan blog ni diupdate dan tidak berhabuk mahupun bersawang. Sorry lah because there's no photos in this post.
Just nak cakap blok Casuarina is not as good as Rafflesia in my very honest and humble opinion (amboih). Wifi slow sangat kalau duduk dalam bilik. This is a huge issue for a professional internet person like me. Kalau nak pakai wifi kena duduk kat ruang tamu. Macam segan sikit lah kalau nak duduk kat meja depan tu. Lagi satu, tak boleh nak skype :( Sedih betul. But I guess there's a hikmah yang part tak boleh skype tu sebab rasanya selalu skype boleh menjadi sebab kita akan menjurus kepada penyakit 'homesick'.
Alhamdulillah, sekarang umi dah ada whatsapp so jimat lah sikit. Daripada dulu kena mesej, tambah dengan GST sekarang ni, boleh pokai jugak lah sebab den ni jenis suka bercerita kat umi. Kalau pakai mesej memang bengkok lah jawabnya. Nasib baik kita hidup di zaman di mana internet is available pretty much semua tempat kot sekarang. Boleh lah umi send send gambar and videos bagi mengubat rasa rindu tu.
I guess that's it for now. Lapar pulak rasa.
